نام زیبای تو

گفتی:((بنده ی من،هرگاه خواستی مرا صدا کن.))

بار ها این جمله را از تو شنیدم،بار ها.و بعد هم فراموش کردم و در مشکلات به جای متوسل شدن به تو،به بنده هایت توسل کردم.

باز صدایم کردی:((بنده ی من،هر آنچه را که می خواهی نزد من باز گو که تمام نیاز هایت را،اگر به سودت باشند،پاسخ خواهم داد))

از آن روز شروع کردم به صدا کردنت.تلاشم را می کردم و در نهایت،نتیجه ی خوب را از تو طلب می کردم.

از آن روز بودنت را بیش از پیش می پرستم.خیلی دوستت دارم پروردگار من.

پ.ن:نوشته ای که امروز در دوچرخه،ضمیمه ی روزنامه همشهری،چاپ شد.